Ο ξένος μες την πόλη του για ξένος πάλι μοιάζει
θυμώνει που μπερδεύεται, κι όλο τους δρόμους χάνει
πρώτα η Ολύμπου σκέφτεται, μετά η Ολυμπιάδος
μα μπρος του βλέπει την LaSalle, και πλάι του τη Division
Em B C D Em
Οι σκέψεις και οι συνειρμοί μες το αυλάκι τρέχουν
κι οι μνήμες μου σαν το νερό, απ τ'ακροδάχτυλά μου φεύγουν
C Em C Am B Em
τα στρέφω στην κιθάρα μου, για να παγιδευτούνε
μα βρίσκουν πάνω στις χορδές κι όλο μου τραγουδούνε
Πηγαίνει όλο πιο ψηλά, φτάνει στα καλντερίμια
γνώριμα μοιάζουν τα στενά, γνώριμα τα αιρκοντίσια
μπαίνει σιγά και σιωπηλά, στου ορφανού τον κήπο
μην ταραχτούν τα ζωντανά, που μασουλάν τον ίσκιο
Συγχώρα με που τραγουδώ, μα δεν το επιλέγω
Κάθε φωνή που λησμονώ σ'ένα τραγούδι κρύβω
Γιατί απ της νύχτας τις πληγές, ουλές δεν μένουν πίσω
μα μόνο τα στιχάκια μου, για να σου τραγουδήσω
όσο τα ζώα χάζευε ο ξένος στο χορτάρι
σκέφτηκε δεν θα είδανε κάποτε τον Τσιτσάνη
δεν θα'ρθε νύχτα βιαστικά, ν'ανάψει μια λαμπάδα
δεν θα πεσε κι η πένα του, κάπου μεσα στο χώμα;
Δικαίωμά του ο πόνος του, δικαίωμα κι ο δικός μου
στο ράμφος μιας χελώνας που την βλέπω να δαγκώνει
την πένα του δεν δίσταξα στην τσέπη μου να βάλω
κάπηλος έγινα λοιπόν, κι έφυγα ξεχασμένος
D Em
ξένος, για πάντα ξένος